huahauıgsuyasgdsyhuadgfbhbfshfyba.

SON SES LİTTLE BAD GİRL DİNLEYİP DİSCOYA GİDESİM GELDİ TTLMLAR

BUSEM!

Ağlarken yazıyorum, yazdıkça ağlıyorum. Bir sevgilim vardı. 11 ay çıktık. Sonra ne sikimsonik bir olaysa yapamadık. Yanii olmadı yapacak bir şey yok. Aradan uzun zaman geçti. Tek mesaj ulan tek mesaj. ”Naber?” iyiyim sen nasılsın falan diyeceğimi sanmıyordu sanırım. Ben de dedim ki ”özledim”. Yanii anlamıyor muydu aradan aylar geçse bile hala onu seveceğimi? Mal çocuk ya. O da dedi ki. ”Deliler gibi özledim” Özlemekle olmuyordu oysaki. Ten uyumu vardı bu işin, sonra emeği, sevgisi… Bunlar bizim için çocuk oyuncağıydı. Aşıktık biz. Herkes sevgilisinin arkasından atıp tutarken biz saygı duyarak ”iyi biriydi” derdik. Sesimiz bile titrerdi derken. Ertesi gün buluştuk. Çok özledik ya(!) Gördüğüm anda sarıldım. Sesini, kokusunu unutmuştum sanki. Aradan 3.5 ay geçmişti. 3,5 ay hiç konuşmamıştık. Hiç lan, hani öyle böyle değil. Ammevelakin ben yapamadım. Mal mıyım neyim? Eskisi gibi olmuyor işte. Derken yine burdayım. VE ONU HALA ÇOK ÖZLÜYORUM 

sonsuzuykuu:

oha lan.

Hep derler ki ‘keşke’ beni sevsevdi ya da en basitinden keşke yemek yemeseydim. Keşkelerden bıktım artık. Herkesin ağzına dolanmış bir ‘keşke’ kimse ondan vazgeçemiyor. Eskiden yediğiniz bokları unutup bi ‘iyi ki’ diyemiyonuz amk.